Η φράση “Δεν τα παίρνει τα γράμματα”, σας θυμίζει κάτι; Πρόκειται για μια κλασική “καραμέλα” που, τα παλαιότερα χρόνια και κυρίως λόγω της τότε άγνοιας, πολλοί εκπαιδευτικοί και γονείς πιπίλιζαν στα αυτιά των μαθητών. Οι εποχές άλλαξαν, η ίδια η εκπαίδευση διεύρυνε τους ορίζοντές της και πλέον κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η απόκτηση της γνώσης και η δυνατότητα της προσωπικής εξέλιξης είναι προνόμιο λίγων και εκλεκτών. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην εκμάθηση μίας ξένης γλώσσας. Όλοι μπορούν να εξελιχθούν και να πετύχουν τους στόχους τους. Ας δούμε το πώς!
Κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται και προσεγγίζει τα πράγματα με το δικό του, εξατομικευμένο τρόπο και τον απολύτως προσωπικό του ρυθμό. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η ομορφιά της ζωής; Η ύπαρξη ποικιλομορφίας! Όπως λοιπόν σε όλα τα πράγματα της καθημερινότητάς μας, από την επιλογή της αγαπημένης μας μουσική, του αγαπημένου μας φαγητού, του αγαπημένου μας χρώματος, οι προτιμήσεις των ανθρώπων διαφέρουν, έτσι και στο θέμα της εκπαίδευσης τα πράγματα δεν μπορούν να είναι μονοδιάστατα.
Στις μέρες μας λοιπόν και έχοντας κατανοήσει σε βάθος τις προεκτάσεις που έχει για την προσωπική εξέλιξη κάθε μαθητή αλλά και ενήλικα, το να μπορείς να του απευθυνθείς ως εκπαιδευτικός, όχι με τον τρόπο που εσύ μπορείς αλλά με τον τρόπο που ο μαθητής μπορεί, να μάθει και να εξελιχθεί, είναι επιβεβλημένο ο εκπαιδευτικός να γνωρίζει σε βάθος τις ανάγκες, τις ικανότητες αλλά και τις αδυναμίες κάθε μαθητή του. Μόνο έτσι μπορεί να προσαρμόσει το περιεχόμενο και τον ρυθμό της διδασκαλίας του, ωθώντας τον μαθητή να αναδείξει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του, χωρίς πίεση αλλά μέσα από μία εκπαιδευτική προσέγγιση που τον ευχαριστεί. Και πώς το πετυχαίνουμε αυτό;
Όλα ξεκινούν από τη διαμόρφωση του κατάλληλου εκπαιδευτικού περιβάλλοντος. Ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν η προσωπικότητα, τα ενδιαφέροντα και οι δεξιότητες του κάθε μαθητή. Μέσω της εμπειρίας του εκάστοτε εκπαιδευτικού, θα πρέπει να διαρθρωθεί ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των παραπάνω χαρακτηριστικών, με στόχο την ανάπτυξη και ενίσχυση των γνωστικών ικανοτήτων του κάθε μαθητή. Αυτές οι ικανότητες σχετίζονται με την ικανότητα του μαθητή να αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της ανθρώπινης μνήμης και κατ’ επέκτασιν να αποθηκεύει και να ανακαλεί πληροφορίες, να μπορεί να συγκεντρωθεί χωρίς περισπάσεις στο μάθημα, να είναι σε θέση να κατανοήσει τη γνώση και όχι απλώς να την αποστηθίσει, η ανάπτυξη κριτικής σκέψης κτλ. Όλα αυτά επιτυγχάνονται μόνο όταν ο μαθητής μαθαίνει κάτι που τον ενδιαφέρει, με τρόπο που να ελκύει το ενδιαφέρον του και ασφαλώς με το δικό του, προσωπικό ρυθμό.
Έτσι λοιπόν και ανάλογα με το μαθησιακό μοντέλο του κάθε μαθητή, η σύγχρονη εκπαίδευση επιτάσσει την ύπαρξη ενός συνόλου ερεθισμάτων (οπτικών, ηχητικών, λεκτικών, βιωματικών, διαδραστικών κτλ.), μέσω των οποίων η πληροφορία και η γνώση, όχι μόνο θα φτάσει στον μαθητή αλλά παράλληλα θα ενεργοποιήσει όλους τους γνωστικούς του μηχανισμούς που θα του επιτρέψουν να την επεξεργαστεί, να την κατανοήσει, να την αφομοιώσει και να την εντάξει στην καθημερινότητά του, καθιστώντας την για πάντα κτήμα του. Αυτό λέγεται εξέλιξη και είναι μία διαδικασία που επί της ουσίας δε σταματάει ποτέ. Σε όλες τις φάσεις της ζωής ενός ανθρώπου η εξέλιξη αποτελεί τον κυριότερο μηχανισμό προσαρμογής και επιβίωσης στις συνθήκες της καθημερινότητας αλλά και προετοιμασίας για τις μελλοντικές αλλαγές που εκ προοιμίου είναι σίγουρο πως θα επέλθουν.
Συνοψίζοντας, θα λέγαμε πως ακόμη πιο σημαντική από την απόκτηση της γνώσης, είναι ο τρόπος μέσω του οποίου επιτυγχάνεται αυτή, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες, όπου μπαίνουν και οι βάσεις για την μελλοντική εξέλιξη και πρόοδο των μαθητών. Τα παιδιά μπορούν να αγαπήσουν και να συμμετέχουν ουσιαστικά στο μάθημα, μόνο όταν είναι απαλλαγμένα από συναισθήματα μονοτονίας, πίεσης και φόβου για τη γνώση. Η μάθηση είναι χαρά, αλλά όπως και σε όλα τα πράγματα, η χαρά του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική από του άλλου. Εμείς, ως ένα σύγχρονο Κέντρο Ξένων Γλωσσών και αξιοποιώντας την τεράστια εκπαιδευτική εμπειρία μας, είμαστε σε θέση, να εντοπίσουμε τη χαρά του κάθε μαθητή μας, να ενθέσουμε σε αυτή την γνώση και να του την προσφέρουμε με τρόπο που θα τον κάνει να μάθει, εκτός από μία ξένη γλώσσα, τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό άλλωστε δεν λέγεται προσωπική εξέλιξη;
